Lotgenotendag 2015

LOTGENOTENDAG

Op 1 augustus 2015 hield de LOV haar eerste lotgenoten bijeenkomst.

De voorzittervoorzitter:

De afgelopen jaren heb ik ervaren hoe belangrijk lotgenotencontact is voor verkeersslachtoffers en nabestaanden.
Wat we vooral horen is dat mensen een tijdje na het ongeval merken dat dingen in hun leven veranderen. Ze hebben het gevoel dat er anders naar ze gekeken wordt, dat relaties veranderen, dat ze in eindeloze financiële procedures verwikkeld zitten, maar vooral dat mensen op een gegeven moment niet meer vragen hoe het met ze gaat, alsof ze bang zijn voor het antwoord. Dat geldt zowel voor slachtoffers als voor nabestaanden.
Ook leeft vaak het gevoel dat anderen denken dat je nu maar eens op moet houden met verdriet hebben en gewoon door moet gaan met je leven. Mensen begrijpen niet dat de innerlijke wond slechts langzaam heelt en uiteindelijk toch een eeuwig litteken nalaat.
Een van de deelnemer vertelde dat ze enkele weken nadat haar man was doodgereden bij haar werkgever moest komen. Die vroeg haar botweg wanneer ze weer aan het werk zou gaan. “want je bent nu wel de enige kostwinner in het gezin”, beet hij haar toe. Zo weinig begrip, zo weinig empathie.
Je voelt je dan niet veilig, gehoord, gezien en begrepen...

We waren dan ook heel blij dat Wendy Hoogendijk, zelf een nabestaande, een optreden wilde verzorgen over herkenbare thema’s voor onze vriendenclub.
Drie jaar geleden was Wendy aan het afstuderen aan de toneelacademie in Maastricht toen haar vader werd doodgereden door een man wiens rijbewijs al was afgepakt. Toch zat hij met teveel alcohol op achter het stuur, reed nog eens veel te hard en was ook met zijn mobieltje bezig.
Om drie uur ’s nachts werd ze gebeld door de politie: of ze naar het ziekenhuis wilde komen…

Met haar cabaretvoorstelling “Hier aan de overkant” vertelt ze het verhaal van een jonge vrouw die abrupt wordt gescheiden van haar vader. Juist op het moment dat ze in de grote stad op eigen benen komt te staan en hem zoveel wil vragen. Wendy: "In mijn voorstelling ben ik ook op zoek gegaan naar herkenbare en universele elementen binnen mijn persoonlijke verhaal"."

Het leven haalt soms rare fratsen met ons uit waardoor we de controle kunnen verliezen. Hoe houden we ons staande en wat voor overlevingsstrategieën houden we er op na als de wereld ineens op zijn kop staat? Heel plotseling moest ik afscheid nemen van iemand die volop in het leven stond".
“Voor mij was het heel bijzonder om juist dit stuk voor de vrienden van de LOV op te voeren. Hun herkenning en ontroering raakte ook mij. Het komt zo heel dichtbij”.

Je kon dan ook een speld horen vallen tijdens het optreden van Wendy.
Ze neemt haar publiek mee in een solovoorstelling die een zwaar thema heeft, doch met een muzikale en vrolijke boventoon weet ze op bijzondere wijze de lichtheid te vinden. Wendy toont lef: ze neemt haar publiek mee in haar scherpe observaties, tedere liedjes en absurde anekdotes. "De vrolijke boventoon vind ik belangrijk, zegt Wendy, “omdat mijn vader een vrolijke man was".

Het publiek had veel waardering voor de afwisseling in haar optreden. Dat was duidelijk terug te vinden in het gastenboek: “herkenbaar, warm en soms konden we ook nog even lachen”. Na afloop werden er ervaringen uitgewisseld, waarna de gasten op een lopend buffet werden getrakteerd. Bij het afscheid kreeg iedereen een rode roos mee en de kinderen een presentje.

Kortom: een hele fijne dag die zeker voor herhaling vatbaar is.

Wendy Hoogendijk
Het was een geslaagde dag.
Omdat veel mensen al met vakantie zijn in deze periode, willen voortaan op een vaste dag de lotgenoten bijeenkomst plannen: elk jaar op de eerste zaterdag in juli.