Verhaal Milan

Een oud joods gebruik zegt:
Wanneer je de naam van je geliefde niet meer noemt, dan houdt deze op te bestaan.

Milan Ekstein.

Geboren op 07 Juli 1992 te Oosterbeek, gemeente Renkum, Gelderland

Milan is geboren tijdens een bevalling thuis ; een ogenschijnlijk vlotte normale bevalling.
Na een controle op de ademhaling, reflexen etc. ging dus de aandacht van de verloskundige al snel naar de moeder om bij haar de juiste noodzakelijke handelingen te verrichten, zoals gebruikelijk.
Mijn aandacht, als vader, ging echter al snel naar Milan en ik was niet gerust.
De ademhaling leek te ‘stokken’ en ik riep ondersteuning in van de verloskundige, om nog wat extra de longen leeg te zuigen, maar zij vroeg om geduld te hebben.
Na meerdere verzoeken trok ik haam om richting Milan en zij begreep toen pas de ernst van de zaak. Milan’s longen waren absoluut niet vruchtwater-vrij en na meerdere buisjes vol te hebben weggezogen, werd zijn donkerblauwe huidje weer babyroze.
Nét op tijd en welk een geluk.
Milan moést en zou geboren worden!

Milan Ekstein.

Overleden op 08 September 2014 0m 17.09 te Ravenstein, gemeente Oss, Noord Brabant.

Die maandag was een perfecte dag voor iedereen en waarin iedereen door een gelukkige bril keek.
dat gold ook voor Milan, ooit onbegrepen door zijn toenmalige scholen, maar dankzij én dóór hechte vriendschappen, een prachtvent. Een heerlijke vent, volgroeid, zoals wij hem nu in herinnering hebben en waarop de omgeving ook écht kon leunen;………………….
Een dag dus, met een prachtig gevoel, goede goodbye’s en plannen bij iedereen met en rond Milan.
In ons geval het vooruitzicht van lekker eten en bijbabbelen. Een dag die sowieso zou eindigen met een perfecte volle maan. Wat wil je meer?!....
Perfect dus, tot die ene ruwe onderbreking: Milan is niét meer met ons!
Milan moest en zou heen gaan!

Ik heb al zo veel dierbare verloren, plots of begeleid, maar altijd door een natuurlijke dood. gaf verdriet, maar ook acceptatie en ik had hier woorden voor!
En nu zou ik hier duidelijk moeten maken, wat het doet wanneer een dierbare sterft door een onnatuurlijke dood. Hier vind ik eigenlijk niet de juiste woorden voor.

Als vader kan ik nú wél zeggen, dat ik veel meer kwijt ben dan de “doorsnee” dierbare. Niet alleen mijn zoon als kind, motormaatje, stapmaatje en vertrouweling, maar ook mijn identiteit. Wie kun je nog vertrouwen. Mijn overzicht, mijn functioneren, mijn leven is mij plots vreemd, alsof er een gat is geslagen in het brein van mijn ziel. Veel, waarbij niet alleen ik, maar ook mijn hele omgeving op kon vertrouwenen op bouwen, waait als stof in de woestijndoor mij heen. Mij geen steunpilaar meer voelen als stamoudste van mijn gezin. Want ik voel mij namelijk ook verantwoordelijk voor hún verdriet.
Ik zal mij moeten vermannen en het leven weer oppakken, hetzij wel met een flinke andere kleur, want dit is levenslang.


Narigheid kan je voordeur niet altijd voorbij gaan en de een treft het zwaarder dan de ander. Voorbeelden te over, want een ongeluk zit in een klein hoekje. Ongelukken door onachtzame mensen, ondoordenkende mensen, slimme mensen domme mensen.
Maar in welk type mens moet ik degene terug vinden, die verantwoordelijk is voor de dood van mijn zoon Milan?
Met wat voor een mens, die dit op zijn geweten heeft, heb ik te maken? Ik probeer het te doorgronden, maar hoe kom ik dit te weten? Heeft hij familie? Vrienden? Een gezin? Kent hij daar liefde? Kent hij daar zijn verantwoordelijkheden?
Maar waarom laat hij of zijn omgeving niet iets aan ons weten? Ik vind maar zo weinig om het te begrijpen, geen enkel teken van medeleven naar mij en mijn gezin?
Liggen het gebrek aan empathie en verantwoordelijkheden nemen überhaupt ten grondslag aan zijn persoon als mens? Is de oorzaak van dit feit dus geen ongeluk, maar een zeer kwalijk te nemen gevolg door verkeerd gedrag in het algemeen?
Zou hij dan niet, zoals ik dagelijks mijn zoon Milan voor mij zie, mijn zoon Milan zien op het moment dat hij hem aanreed? Geen verdriet voelen om het genomen leven van een ander?

Daar wil ik iét in geloven, want dat mag niet waar zijn! Ik moet mijn vertrouwen in de mens behouden, en geloven dat hij óók verdriet voelt om Milan en zijn nabestaanden.

Gelukkig wist ik toen niet, dat Milan maar 22 jaar oud zou worden.
Een volle 22 jaren, dus niet bij de geboorte, met 2 of 12 jaar oud, maar een volle 22 jaar.
Van geboorte tot een volwassen man; welk een gift, maar helaas wel een gift als troost!
Had ik dat wel geweten, dan zou ik als een kloek bovenop hem zijn gaan zitten en hij zou nooit de vrijheid hebben gevoeld om zich te kunnen ontwikkelen tot een mooie, evenwichtige en vrolijke Milan die hij nu wel geworden is. Kortom een geslaagd mensproduct, maar vooral dankzij zijn vertrouwen in trouwe kameraden, vrienden en geliefden.
Er ging kracht en stabiliteit van hem uit. En hij had het vermogen om met een zekere nuchterheid en humor problemen of hersenspinsels van zichzelf en anderen, te relativeren.

Want wat was Milan blij met zijn leven!
Wat was hij gelukkig met zijn lieve vriendin Anne!
Wat was hij blij met zijn zusje Lynn, zijn broer Jaro en met al zijn vrienden en vriendinnen!
Zijn beroepsstudie kostte hem niet al te veel moeite en zijn werk bij Termaat Motoren vond hij geweldig.
Als hij bij ons langs kwam liep hij vaak fluitend door het huis. Hij floot altijd als hij blij was.
Alles leek goed te gaan.
Totdat…………

Ik heb mijn kinderen altijd geprobeerd uit te leggen, dat je vaak een keuze hebt in hoe je naar gebeurtenissen in je leven kijkt en de manier waarop je hiermee om kunt gaan. Betreur datgene wat je in je leven verwacht of gehoopt had en wat er niet is, sta hier zeker bij stil, maar kijk vooral naar al het mooie en goede wat er dan nog wél is.
Het leven is té kostbaar om het zo maar door je handen te laten glippen.

Deze gebeurtenis heeft er voor gezorgd, dat ik plots alles anders zie, voel en beleef en dat er niets meer is als voorheen. Al het kijken, voelen , lachen en huilen is totaal anders, maar het is nog wél steeds kijken, voelen, lachen en huilen, ook al is dat anders!
Het kan allemaal nog wel, maar dan anders!

En wat is nu de zin van deze ruwe dood?!
Waarom kon je niet gewoon ziek zijn en met onze warmte om je heen sterven?!
De dader blijft mij tot op heden dit antwoord schuldig, maar moet ik er ook iets van leren? Of zijn familie? Zijn vrienden? Zijn kennissen?
Ik merk wel dat ikzelf en alle direct- en emotioneel betrokkenen met meer respect en bewustzijn naar hun eigen leven, kinderen, familie en vrienden zijn gaan kijken én ermee omgaan.
Dat is mooi, maar moet dát de prijs zijn? Of krijgt men alleen te dragen, wat men dragen kan?
Nou bedankt voor deze eer; Ik zal deze titel bedenkelijk, doch met ere en trots dragen, ook al had jij, Milan, hel allang in je om deze wereld een stukje mooier te maken .


Ik citeer van harte de moeder van Milan:
“Als ik een nieuwe kans zou krijgen; als ik een keuze zou mogen maken tussen de geboorte van Milan of de geboorte van een ander kind die lang en gezond zou mogen leven, dan zou ik zonder twijfel opnieuw voor Milan kiezen.
Milan was zo bijzonder, zo lief en zo speciaal, ook al is hij maar 22 jaar, 2 maanden en 1 dag oud geworden!”

Adri Ekstein, nabestaande
Vader van Milan