Verhaal Kees en Andrea Bruchem-Buissink

In maart 1978 was ik vanuit mijn werk op weg terug naar huis.
Op de A7 was de Noordbaan gereed, de Zuidbaan nog in aanleg.
Tussen Drachten en Heerenveen werd ik frontaal geraakt door een inhalende tegenligger.
Verbrijzelde voet, gebroken arm, bevrijd door de brandweer.
Begin mei 1978 kreeg ik loopgips en werd ik weer voorzichtig mobiel.
Mijn vrouw Andréa en ik hadden samen nog een feestje in te halen. Voor dit feestje trokken we in mei 1978 naar Engeland, naar familie.
Op een ochtend in mei werden wij gebeld door Oma To. Onze oudste zoon Diederik, 8 jaar oud, op zijn fietsje onderweg met oma, was door een afslaande vrachtwagen overreden en op slag gedood.
Elke dag is Diederik bij ons. Ik heb de woorden van Bram Vermeulen vaak uitgesproken: “Je bent pas echt dood als je vergeten bent.”
Ik ben eind 2015 in contact gekomen met Elly, oprichter van de LOV, en haar man Frank. Heb samen met Andréa veel lotgenotenbijeenkomsten bijgewoond.
Hier troffen we mensen die allen een trauma hebben opgelopen, ieder zijn eigen verdrietige verhaal.