Verhaal Frans

Het was rond half negen op een warme zomeravond op 6 juni 2014.
Ik was bijna thuis met mijn nieuwe brommer met blauw kenteken en wilde linksaf slaan. Ik reed heel langzaam omdat ik de weg over moest steken en had mijn knipperlicht aangezet. Ik keek over mijn schouder en in mijn spiegel maar er was niemand te zien.
Maar voor ik over kon steken kwam uit het niets met een enorme vaart een brommer aan die mij niet zag. Hij probeerde mij nog te ontwijken maar dat lukte niet en hij reed frontaal op mij in. Volgens omstanders vloog ik in de lucht over de kop en kreeg de 125 kg zware brommer boven op mij, waarbij de kickstarter mijn onderbeen doorboorde.
Ik moest gereanimeerd worden en mijn beenwond was groot en diep, besloeg mijn hele onderbeen. Ik heb 21 dagen in het ziekenhuis gelegen en heb diverse operaties ondergaan. Nu ben ik nog steeds onder behandeling van artsen en een psycholoog. Ik draag een Tens apparaat om de bloedcirculatie te bevorderen en de pijn te verzachten.
De brommer die als maaltijdbezorger, net ergens eten bezorgd had, mocht helemaal niet op een fietspad rijden met zijn gele kenteken, maar alleen op de grote weg. Hij had maar liefst 13 borden waarop stond dat hij niet op dit fietspad mocht rijden genegeerd en reed veel te hard. Er was politie bijgekomen en later de verkeersdienst.

Van de politie kreeg ik later te horen dat het ongeluk mijn schuld was en ik een artikel 18.1 aan mijn broek had.
Dat is raar: ik hou mij keurig aan de regels en een maaltijdbezorger die daar niet mag rijden en mij omver rijdt heeft geen schuld? Zou dat komen omdat de zaak waar de maaltijdbezorger werkt vlak om de hoek bij het politiebureau zit en ook bij hen regelmatig bezorgen? Het Hapje is daar kind aan huis. Is het dan vreemd dat ik ga denken dat de peolitie er alles aan doet om de medewerker van "Het Hapje" te sparen? Alleereerst door te zeggen dat het mijn eigen schuld was. En dat wordt ondebouwd in het Proces Verbaal, waarin staat dat er geen remsporen zijn. Iedere leek kan hiernaast de remsporen zien op de foto die vlak na het ongeluk gemaakt is. Ook getuigen hebben verklaard dat ik keurig voorgesorteerd met mijn knipperlicht aan stond. Ik zou ook nauwelijks letsel hebben. De foto van mijn been hierboven getuigd toch van iets heel anders. En omdat er geen sporen zouden zijn, én ik nauwelijks letsel zou hebben wordt mijn advocaat anderhalf jaar later pas verteld dat de zaak inmiddels geseponeerd is. Eerlijke rechtsgang?

Een specialist van het Rode Kruis ziekenhuis weet te voorkomen dat mijn been geamputeerd moet worden en dat is mijn eigen schuld? En nee, ik mocht van de politie het proces-verbaal niet inzien, daar ik de verdachte was. Daarnaast beweerden ze dat het proces-verbaal als bij de officier van justitie lag. Ik voelde mij enorm door de politie in de steek gelaten en kreeg als dader ook geen slachtofferhulp.
Ik wist wél dat ik hulp nodig had, maar niet waar ik die kon krijgen. Ik was ten einde raad en werd steeds bozer van al dat onrecht. Mijn been wilde maar niet genezen en tot op de dag van vandaag ís het ook niet genezen. Ik werd er niet vrolijker op. Tot ik op internet een vraag stelde aan een site over verantwoordelijkheid. Ik kreeg antwoord van Liesbeth Begein. Ze heeft mijn hele verhaal aangehoord en is voor mij gaan bellen om hulp.
Kort daarna kwam mevrouw Elly Winkel van de LOV in mijn leven. Ze kwam op huisbezoek, schreef alles op en kwam gelijk in actie:
ze regelde iemand van Slachtofferhulp, schreef mijn verzekering aan, regelde een advocaat en ging met mij mee met de politieagenten praten die vlak na het ongeluk ter plekke waren. Ze heeft heel wat heen-en-weer gebeld.
Bij de politie kwam ook zei er achter dat er dingen niet klopten.

Door Liesbeth Begein en de LOV sta ik nu met mijn neus de goede kant op en kan ik weer hopen dat mij recht wordt gedaan. Deze twee dames die mij niet lieten schieten, verdienen echt een lintje! Evenals de advocaat.
Hij loopt nu te hoop tegen agenten die zeggen dat het dossier bij Justitie ligt en Justitie die zegt dat het daar niet is en niet eens antwoord meer geeft. Het begint aardig naar corruptie te ruiken.. Maar Chris geeft niet op..Dankzij de LOV en mijn advocaat zal ik mijn recht krijgen. en is er zeker een God van gerechtigheid. Zo niet dan zal ik en iedereen om mijn heen en mijn vrouw en kinderen zich af vragen waarom er verkeersregels zijn gemaakt. Wij leven in een Europeesch land, regel is regel en dit geld ook voor Maaltijd bezorgers. Ook als zij bij het politiebureau om de hoek zitten en hun maaltijden bezorgt. Mijn vrouw en kinderen en de buurt hebben het ook gezien want dit vervelende drama was namelijk aan de overkant van mijn woning dus u kunt begrijpen dan er meer mensen met een trauma rond lopen

Hoe staat het er nu voor?
Wat moet ik zeggen; Dank zij de LOV is er een hoop gaande. De advocaat die druk bezig is met het voor de zoveelste keer het OM te vragen om het dossier te krijgen en alsnog tot vervolging van de dader over te gaan.. De tegenparti,j die tegenspartelend brieven van de advocaat beantwoord. Er is een super klein bedrag uitgekeerd dat zeker niet kosten dekkend is qua schade en
nota, s laat staan mijn letsel.
Mijn advocaat, de LOV en Slachtofferhulp hebben mij hulp gegeven. En de LOV heeft gezorgd dat ik ook psychologische hulp krijg. Want ik heb nog steeds slapeloze nachten. Ik durf niet meer op de scooter en in een auto, tram of bus ben ik nog steeds bang. In de tram zit ik op mijn hurken van angst en toen ik een keer bij mijn zoon in de auto zat, stapte ik plots uit zó bang was ik geworden. Regelmatig moet ik plotseling huilen en heb ik concentratieproblemen. Ik vraag meerdere keren per week aan mijn vrouw of kinderen welke dag het is. Daar had ik voor de aanrijding geen last van.

Ik ben blij dat de LOV mij ondersteund met bepaalde zaken zo als mij helpen met brieven schrijven en adviseren. Ook voert zij zo nodig gesprekken met mijn advocaat.
Beste mensen, ik ben blij dat u heeft willen luisteren naar mijn verhaal en hoe ik behandeld wordt door politie, justitie en de verzekering van de tegenpartij.
En dat verdient geen schoonheidsprijs. Ik dank u voor uw aandacht.
29-02-2016